مصرف ترياک و مشتقات آن موجب کاهش طول عمر و مرگ زود رس از مهمترين علل مرگ و مير چون سکته هاي قلبي و مغزي، سرطان ها، نارسائي ريوي، کليوي و کبدي ميگردد.
بر اساس پژوهش بسيار مهم و کاملاً جديدي که در يکي از مهمترين در مجله طبي معتبر پزشکي انگلستان (BMJ) به چاپ رسيده است، مصرف طولاني مدت ترياک حتي به ميزان کم موجب مرگ و ناتواني زودرس بعلت بيماريهاي قلبي و عروقي، سرطان ها، نارسائي ريوي، کليوي و کبد و کاهش قابل توجه طول عمر مي گردد.
اين مطالعه که در يک جمعيت 50 هزار نفري در شمال شرق ايران (کوهورت استان گلستان) توسط مرکز تحقيقات بيماريهاي گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکي تهران با همکاري با دانشگاه علوم پزشکي گلستان و محققين ديگر از مرکز ملي تحقيقات آمريکا، سازمان بهداشت جهاني و د انشگاه کمبريج انگلستان به انجام رسيده است. در نوع خود براي اولين بار در جهان به انجام رسيده است جمعيت 000/50 نفري را در استان گلستان که 17 درصد آنها مصرف ترياک داشته اند به مدت 6 سال به صورت دقيق پيگيري نموده و با دقت کامل نشان داده است که مصرف ترياک به تنهايي (بدون در نظر گرفتن اثرات مصرف سيگار و ساير عوامل ريسک) شانس مرگ و مير را در مقايسه با افرادي که ترياک مصرف نمي کنند دو برابر مي نمايد و اين افزايش خطر مرگ و مير در خانم هاي معتاد تا 150 درصد است.
مطالعه کوهورت استان گلستان بزرگترين مطالعه آينده نگر و طولاني مدت است که براي اولين بار در منطقه خاورميانه و شمال آفريقا با هدف پاسخ دادن علمي به سوالات مطرح در بخش سلامت و بخصوص در رابطه با پيشگيري از بيماريهاي مزمن و ارتقاء سلامت سالمندان در کشور طي 7 سال گذشته توسط مرکز تحقيقات گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکي تهران و دانشگاه علوم پزشکي گلستان در حال اجراست. با توجه به اين واقعيت که ايران بدليل موقعيت جغرافيايي و همسايگي با کشور افغانستان که توليد کننده عمده ترياک در جهان است به محل ترانزيت اين ماده افيوني تبديل شده و بر اساس آمار سازمان بهداشت جهاني بيشترين تعداد معتادان به ترياک را در سطح جهان دارد. لازم است کليه هموطنان عزيز از اين موضوع مهم اطلاع داشته باشند که مصرف ترياک به هر ميزان هيچ اثر مثبتي براي هيچکدام از بيماريهاي مزمن بخصوص ديابت، بيماريهاي قلبي و عروقي نداشته و فقط باعث بيماري و ناتواني و کاهش طول عمر مي گردد.
عنوان مقاله:
Opium use and mortality in Golestan Cohort Study: prospective cohort study of 50 000 adults in Iran.